Colectivo Fusquenlla

Un destacado dirixente socialista, Manuel Cendán, afirmaba hai uns días que o proxecto “Superporto e Refuxio Ártabros” contimuaba a súa tramitación ante os correspondentes Ministerios. O Superporto Ártabros é un proxecto que data de 1991 e conta co patrocinio , entre outros, de Bbva, Ferrovial Agromán, Galp Enerxía, Iberdrola, Inditex Grupo, Sacyr-Vallehermoso (información da páxina http://www.artabros.es). Segundo os autores “Ártabros é un proxecto innovador que expón a construción en Galicia dunha gran área portuaria-loxística-industrial mediante un porto comercial de última xeración, de carácter privado, capaz de dar refuxio a calquera tipo e tamaño de buque”.
A construción deste megaporto efectuariase na ría de Ares, unha das poucas aínda virxes en instalacións industriais e contaminantes. Hai que lembrar que xa existen dous portos nas inmediacións desta ría: o de Ferrol e o de A Coruña. O superporto de Ares tería unha extensión de 6 km. de longo e 2 de ancho e estaría enclavado na entrada da ría de Ares e Betanzos. O lugar forma parte da Costa Ártabra e comprende diversos paraxes protexidos na rede Natura 2000. Amais, o feito de bloquear a entrada da ría suporía unha alteración das correntes mariñas cuxas consecuencias serían imprevisibeis para o hábitat mariño desta enorme superficie que abrangue a poboacións tan importantes como Ares, Pontedeume, Betanzos e Sada, moitas delas dunha grande riqueza marisqueira.
Por se alguén discute o impacto ambiental e altamente contaminante deste plan debemos engadir que o superporto Ártabros contempla a instalación dun gran polígono industrial de 7,7 Km² e como proxectos previstos están a construción de tanques sumerxidos de almacenamento de gas licuado e outros combustibles, porto refuxio para siniestros marítimos, plantas de biodiesel e bioetanol, planta de gas, planta de ciclos combinados, planta eólica e planta solar, complexo naval de reparacións e base de salvamento marítimo. En suma, procúrase a creación dun gran clúster portuario entre Ferrol, Ares e A Coruña.
Quen fala da necesidade de convertir a Galiza nunha potencia enerxética non ten en conta o alto prezo que supón transformar este país nun gran almacén de industrias contaminantes e perigosas, mudando e destruíndo a nosa paisaxe. Ao perigo que entraña a planta de gas de Reganosa en Mugardos hai que engadir o deste megaproxecto que contempla unha nova planta e almacenamento de gas somerxido así como o abrigo de buques en perigo que tan tristes lembranzas nos evoca o pasado (léase Prestige).
É a Administración galega, que chama a conservar o hábitat e os espazos protexidos da Rede Natura 2000, a que debe rexeitar con vehemencia esta idea empresarial que só busca un rédito económico privado a expensas da verdadeira riqueza de Galiza. Foron moitos os erros cometidos polos gobernos galego e español no relativo á concesión de proxectos que non atendían á necesaria conservación da riqueza natural das nosas rías e dos recursos económicos da nosa xente. Un novo atentado destas características demostraría o lonxe que están da sinceridade as manifestacións públicas dos políticos.