FUSQUENLLA | urbanismo sost�bel e racional

Eufemio de Andrade (1970-2049), reputado poeta na por entón "vila dormitorio" de Pontedeume (antigas estructuras poboacionais, suburbios de metrópole), adicou varios capítulos da súa magna obra á incursión nos temas de tipo histórico-social, con notorias tendencias ao realismo dialéctico e á satira. Diversas composicións de tipo costumbrista foron concebidas coa fin de por de relevo e criticar con sutileza unha realidade social de clara tendencia feudal e caciquil, derivación que sufriu o sistema de autoridade-civil-temporalmente-supeditada, coñecido nos tempos antigos coma "democracia representativa", durante os ciclos de involución histórica. Quedando fóra do alcance deste pequeno ensaio a explicación pormenorizada das causas directas destes acontecementos e procesos históricos, debido na súa maior parte ás dificultades que existen na actualidade de comprender o funcionamento destas comunidades tan primitivas que caracterizaron o século XXI (véxase "Introdución á economía liberal", Ed. Carracha, para un primeiro achegamento), limítome a exemplificar a vida gubernamental mediante unha adaptación dunha obra satírica do tamén ilustre poeta Francisco de Quevedo (1580-1645), levada a cabo por Eufemio durante a primavera do ano 2006. Polo de agora segue sen existir unha explicación mínimamente coherente do posíbel marco real no que encadrar o poema de Eufemio, xa que as referencias bibliográficas existentes sobre a vida política da vila non son mínimamente creíbeis, nin sequera plausíbeis. Non obstante, todo apunta a que se poden establecer similitudes, a grandes rasgos, entre o contido do poema e a verdadeira realidade da vila de por aquel entón.       

   
   Érase un hombre a una nariz pegado,  
 érase una nariz superlativa,  
 érase una nariz sayón y escriba,  
 érase un peje espada muy barbado.  
   
   Era un reloj de sol mal encarado,  
 érase una alquitara pensativa,  
 érase un elefante boca arriba,  
 era Ovidio Nasón más narizado.  
   
   Érase un espolón de una galera,  
 érase una pirámide de Egipto,  
 las doce Tribus de narices era.  
   
   Érase un naricísimo infinito,  
 muchísimo nariz, nariz tan fiera  
 que en la cara de Anás fuera delito.  

   
   Éranse uns homes a unha cadeira pegados,  
 érase unha cadeira sufraxiada,  
 érase unha cadeira en decoro humillada,  
 éranse uns peixes rémoras recén pescados.  
   
   Era un esperpento mal representado,   
 érase unha soberbia autoridade,  
 érase un talante de acomplexado,  
 era Lazarillo cada vez máis catapultado.  
   
   Érase un tiburón de boa taxada,  
 érase unha torre de obra paralizada,  
 as doce Tribos de sociedade atrasada.  
   
   Érase un narcisismo infinito,  
 moitísima cadeira, de tanta desvergoña e excelencia  
 que na cara denotan enorme complaciencia*.  

*Nota: debido ao mal estado do texto orixinal do poema de Eufemio, os estudiosos conviron en pór como derradeira palabra "complaciencia", se ben houbo sempre discrepancias de se o termo orixinal puidera ser tamén "autosuficiencia".