FUSQUENLLA | urbanismo sost�bel e racional

España Greenpeace presentou hoxe dez medidas para conseguir un urbanismo sostenible concibido para aumentar a calidade de vida da poboación e o respecto ao territorio onde se desenvolve. A acumulación de escándalos, investigacións e procesos xudiciais relacionados co urbanismo poñen de manifesto que en España o funionamiento efectivo do control da edificación (disciplina urbanística) é a gran asignatura pendente.
A organización ecologista considera que a situación actual do urbanismo en España veuse gestando desde fai moito tempo, polo que resulta incomprensible que aínda non se suscitaron fórmulas para poñer freo á destrución do territorio na que nos haxamos inmersos. Malia que existe suficiente lexislación para actuar de forma contundente contra a ilegalidad, unha gran parte das infracciones urbanísticas acábanse consolidando, en gran parte debido á prescripción das mesmas polo transcurso do tempo sen actuación por parte da Administración.

Os problemas derivados do urbanismo actual acrecéntanse na franxa litoral debido aos movementos de asentamiento, temporal ou definitivo, de habitantes das zonas do interior da península e de cidadáns do Norte de Europa, especialmente cara á costa mediterránea. Estes desprazamento, que se iniciaron cara a mediados dos anos 60 do pasado século, incrementáronse desde entón favorecidos por mellóraa das infraestructuras de comunicación, pola entrada de España na Unión Europea e, posteriormente, pola unificación da moeda europea e a baixada dos tipos de interese.

?Desde Greenpeace consideramos que só será posible un cambio de tendencia da situación urbanística actual mediante un pacto real entre todos os partidos políticos e, sobre todo, mediante unha maior implicación da cidadanía na concienciación dos graves prexuízos que se derivan desta situación e a actuación máis efectiva de quen poden contribuír á erradicación do problema? declarou María José Cabaleiro, portavoz de Greenpeace.

Proposta para unha mellora da achaiadura urbanístico
Greenpeace considera que non existen fórmulas máxicas para liquidar o grave problema de crecemento descontrolado no que está inmerso o territorio español. Sen unha concienciación colectiva e sen unha erradicación inmediata do modelo de crecemento pronto a situación será irreversible. Xa que logo, é necesaria unha vontade colectiva de cambio, especialmente en dous aspectos: a redacción das achaiaduras urbanísticos (territoriales, xerais ou municipais), así como a disciplina urbanística.

1. Deben modificarse os criterios de planificación urbanística, partindo da protección de todo o chan non urbanizable e da obrigación de demostrar a necesidade e racionalidad de modificación desa protección por necesidades de crecemento dos núcleos de poboación.

2. Os modelos territoriales da achaiadura deben ter un marco de referencia supramunicipal que dea unha coherencia territorial e de funcionamento dos servizos, do abastecemento e dos equipamientos.

3. O crecemento urbanístico debe limitarse ao 10% de incremento en cada achaiadura. Ao mesmo tempo debe impedirse a recalificación de chan ata que non se executou, polo menos, o 90% do chan clasificado na achaiadura xeral en vigor. É imprescindible acabar co urbanismo concertado a través dos convenios urbanísticos, contratos privados entre os constructores e o concello para facer modificacións aos plans de ordenación urbana.

4. Nos municipios litorales, tanto as comunidades autónomas como os municipios deben decretar a prohibición de construción na franxa non ocupada dos primeiros 500 metros de costa.

5. As achaiaduras territoriales e xerais ou municipais nunca deben responder a intereses privados de promotores, grupos de presión ou de persoas próximas a quen ostentan a facultade de decisión no proceso de tramitación e aprobación da achaiadura urbanístico ou a súa ejecución.

6. Deben articularse os mecanismos necesarios para establecer procesos efectivos de participación cidadá e control do urbanismo, tanto na fase de redacción dos plans territoriales, como para os plans xerais ou municipais, así como no proceso de desenvolvemento e ejecución destes.

7. Deben reducirse as posibilidades de cambios de clasificación de chans non urbanizables a urbanos ou urbanizables, así como dos cambios de uso e incremento de edificabilidad e densidad, circunscribiendo devanditos cambios exclusivamente ás revisiones ou adaptacións dos plans xerais ou municipais. Deben prohibirse expresamente cambios a través de modificacións puntuales dos plans urbanísticos.

8. A planificación urbanística debe priorizar o mantemento da paisaxe, así como da estrutura e tipología dos núcleos urbanos. Así mesmo debe priorizarse a concentración urbana mediante a rehabilitación dos núcleos urbanos existentes e a remodelación dos degradados, evitando ocupar novas superficies de chan no exterior dos cascos urbanos.

9. A planificación urbanística debe identificar as necesidades dos recursos básicos: enerxía, auga, etc. e establecer para eles fórmulas de xestión sostenible. Os informes da Administración en materia de auga (garantía de abastecemento) e de enerxía deben ser obligatorios e vinculantes antes da aprobación dun plan urbanístico ou de realizar unha modificación do mesmo. Ademais, os plans urbanísticos deben contemplar obligatoriamente a demanda de servizos que xerará (depuración de augas residuales, recollida e reciclaje de residuos?).

10. Deben prohibirse os proxectos edificatorios de tipo residencial ligados a instalacións insostenibles talles como os campos de golf, canles fluviales ou mariños e novos portos deportivos.